Van San Francisco naar Monterey

Van San Francisco naar Monterey

Jetlag vs Lisanka, 0-1. Woohoo. Het is gelukt om weer laat naar bed te gaan en toch nog zeven uur te slapen. Ik ben trots op mijn lijf, die mij vervolgens bedankt met een hoop spierpijn, haha. Ach, dat wandelen we er vandaag wel weer uit. Om de spieren toch nog wat rust te gunnen, begin ik de dag met een ritje op de Skip Scooter. Wat een ingenieus systeem. Door de hele stad verspreid staan elektrische steps, vastgebonden aan lantarenpalen, verkeersborden en fietsenstallingen. Deze step kun je per minuut huren. Je downloadt een app, die vervolgens met GPS aangeeft waar jij bent en waar je een step kunt vinden. Ook geeft hij aan hoeveel batterij er nog over is. Slim om naar te kijken, want door de hoogteverschillen loopt de batterij gauw leeg. Dus op zoek naar een step, waar ik toch nog een kleine kilometer voor moet wandelen. Je scant de QR-code op het stuur met je app en krijgt vervolgens een code om het slot open te maken. Off you go. Dat is vervolgens nog wel oefenen met stabiel staan (de wegen zijn hier niet zo netjes vlak als in Nederland, haha) en remmen (nogmaals, de wegen zijn hier verschrikkelijk stijl). Maar na een paar minuten heb ik het onder de knie. Dan is het vervolgens goed uitkijken voor het verkeer. Er zijn veel straten met eenrichtingsverkeer, straten met tweerichtingsverkeer maar met meerdere banen, zoals twee heen en een terug en andersom, een speciale busbaan en als je mazzel hebt zelfs een fietspad! Daarnaast werken de stoplichten heel simpel: of het is groen voor links en rechts of het is groen voor jou en je overbuurman. Dat betekent dus manoeuvreren om het afslaand verkeer heen. Gelukkig ben ik de snelheid gewend met mijn elektrische fiets thuis, ook de step gaat zo’n 25km/h. Alhoewel, heuvelop liep de teller terug tot 4 mijl per uur om vervolgens niet meer omhoog te willen. Dat krijg je met die stijle straten. Maar wat een hilarisch vervoermiddel. Zo heb ik zo’n 13 kilometer afgelegd door de stad. Langs Haight & Ashbury, de hippie wijk. Wat helaas niet meer voorstelde dan een straat vol alternatieve winkels. Dus vervolgens door naar het Golden Gate Park. Park is een understatement, het gebied is wel 5 kilometer lang en in totaal 4km2 groot. Ik had ondertussen bijna mijn step leeg gereden en besloot om het laatste stukje van het park te gaan wandelen. Langs de Dutch Windmill en het Queen Wilhelmina Park (die schijnbaar niet de windmolen, maar wel de bloemen heeft geschonken). Om vervolgens aan de andere kant van de stad te eindigen. Hier vandaan nam ik de muni, een tram en metro systeem, terug het centrum in. Waar ze in Nederland werken met een OV-chipkaart, hebben ze hier een Clipper card. Maar zonder kaart kun je bij de chauffeur voor $2,75 een enkeltje kopen, ongeacht hoeveel haltes je reist. Een stuk toerist vriendelijker als je het mij vraagt 😉

Aan het einde van de rit was ik bij Embarcadero aangekomen. Een enorm lange straat, die je ook wel een boulevard langs de pieren kunt noemen. Hier was ik gisteren ook langs gelopen, dus ik wist de weg. Kan ook niet missen, alleen maar rechtdoor, haha. Ik moest bij Pier 33 zijn om op de boot te stappen naar Alcatraz. Ondertussen was Yvonne (mijn reismaatje) ook aangekomen in San Francisco (zij was een weekend in San Jose), dus via de waar-ben-jij functie van Whatsapp konden we elkaar heel makkelijk vinden. Zij had een ander programma voor de dag, maar we spraken af samen te gaan eten. De tickets voor Alcatraz had ik weken geleden al gekocht. Slim, want het was helemaal uitverkocht en de eerste mogelijkheid zou pas na vier dagen zijn. Alcatraz wordt ook wel The Rock genoemd en is een voormalig gevangenis (1934-1963). Het eiland was echter vroeger een fort voor het leger om de stad te beschermen. Er is zoveel te zien, maar ik besloot me te beperken tot een rondleiding (verhalen over Alcatraz als fort) en de cellhouse audio tour. Daarmee was ik bij elkaar al zo’n drie uur zoet! Aan het einde van de dag werd ook een demonstratie gegeven over hoe de celdeuren per rij tegelijkertijd open en dicht gingen, creepy geluid. Het bijzondere aan Alcatraz is dat het een gevangenis zou zijn waar niemand kon ontsnappen. Nu is dat deels waar. Er zijn maarliefst dertien gevangen geweest die een poging hebben gedaan, al zijn die allemaal weer gepakt. De meest bijzondere was via het ventilatierooster in de cel. Dit rooster is zo groot als een half computerscherm. Een jaar lang hebben ze met lepels (?!) het gat groter weten te maken. Daarna zijn ze via de schacht achter het rooster het dak opgeklommen en ontsnapt. Om de beveiliging om de tuin te leiden hadden ze van verschillende materialen nephoofden gemaakt, waardoor het leek of ze sliepen. Van deze drie gevangen is nooit meer iets vernomen. Waarschijnlijk zijn ze verdronken in de zee, die ijskoud is en een sterke stroming heeft. Gelukkig mocht ik gewoon met de boot het eiland weer af 🙂

Met Yvonne had ik afgesproken bij Union Square, een groot plein middenin de stad met winkels voor de rijken der aarde. Om nog een beetje gezond te kunnen eten hadden we tripadvisor geraadpleegd. Zo kwamen we uit bij een tentje met wraps, salades en pokebowls. Dus voor de tweede avond op rij een pokebowl gegeten, dat is zeker geen straf. Uitgeput viel ik deze avond al om half tien in slaap, hopend op een goede nachtrust. Jetlag vs. Lisanka, 0-2, haha. Ik werd (na een keer plassen midden in de nacht) pas om zes uur wakker. Yay.

Maandagmorgen was het tijd om mijn tas weer in te pakken, op naar het vliegveld om de auto op te halen voor onze grote rondreis. We hadden bij Avis een standaard auto geboekt (formaat Opel Astra), die we voor een paar tientjes konden upgraden naar een standaard SUV. Niet zomaar, maar omdat ik via een loyalty programma recht had op een gratis upgrade en de SUV zelfs twee of drie klasses hoger was dan we hadden geboekt. In de parkeergarage zagen we ons bakbeest staan: een Dodge Journey. Van alle gemakken voorzien, zelfs stoelverwarming, wat heel goed van pas komt als het buiten veertig graden is, haha. Minpunt, hij heeft dorst (1 op 8). Ik mocht als eerste achter het stuur. Gezien de parkeergarages voorzien zijn op grote auto’s is het inparkeren en uitrijden niet zo moeilijk. Wat iets ingewikkelder is zijn de wegen hier. Banen die ineens stoppen of samenvoegen of ineens een afrit blijken te zijn. En hoe hard mag je hier nou? Variërend van 25 binnen de bebouwde kom tot 40-55 buiten bebouwde kom en 55-65 op de snelweg. Miles per hour, dus x1,6 is het aantal kilometer. Altijd zoeken naar een bordje, want net als in Nederland verandert de maximum snelheid hier ook constant. En welk stoplicht is nou van mij? Aan de overkant van de weg kijken en dan nog puzzelen met meerdere opties. Gelukkig kreeg ik mentale support van Yvonne en bracht ik ons veilig naar de eerste stop in Santa Cruz.

Santa Cruz staat bekend om de enorme boardwalk, een grote vaste kermis aan het strand die al meer dan honderd jaar bestaat. Het weer is hier trouwens ook van slag. In Santa Cruz was het vandaag 16 graden. De afgelopen dagen is het ook niet veel warmer geweest. Maar de zon is hier erg sterk (zonkracht 9/10), dus zolang het niet te hard waait voelt het niet erg koud aan. Na een rondje over de boardwalk zijn we doorgereden naar Monterey, ons volgende overnachtingsadres, met zwembad! Nu had ik niet zo’n zin om te gaan zwemmen met 16 graden, haha. Dus we zijn de auto ingestapt en hebben een rondje Monterey gedaan, langs de kissing rocks. Een rotsformatie die, zoals de naam al zegt, eruit ziet als twee zoenende stenen. Vervolgens langs Walmart voor het aanschaffen van een koelbox en de nodige boodschappen. Op die manier kunnen we zelf lekker en gezond ontbijten en lunchen. Wel bijzonder om te zien wat voor rommel er in de supermarkt verkocht wordt. Op zoek naar kwark voor het ontbijt kwamen we alleen maar yoghurt en cottage cheese tegen met suiker, smaakstoffen en andere meuk. Uiteindelijk was greek yoghurt onze beste keus (ingrediënten: melk. punt.) En of ik zin had in een zak M&M’s, van maarliefst 1,2kg!! Gauw doorlopen naar de groente en fruit sectie. Even later zaten we gezellig op ons hotelbed aan een gezonde maaltijdsalade.

Foto’s.

     

3 gedachten over “Van San Francisco naar Monterey

  1. Veel plezier in de USA. Klinkt als een mega coole huurauto. Voordeel is dat benzine niet zo duur als hier. Enjoy the ride!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *